동지(시)

 동지

-황룡
가을 저녁의 노을 빛깔
생각만 해도 나는 마음이 설렌다.
그의 아름다운 경관이
나를 늘 행복하게 만들기 때문이다.
날이 시원했던 가을이
나를 떠나고 만다.
이어 시린 겨울이
나에게 고요히 다가오고 있다.
썰렁썰렁(?) 불어오는 동풍[東風]이
내 몸 속으로 쑥쑥 새어 들었다.
곧 동짓날이 다가 오니
모든 생명들이 비애에 빠지고 말 거다.
겨울의 추위는
모든 생명에게 끔찍한 존재다.
기나긴 동지의 시린 밤도
나에게 사악한 그 자체다.
겨울 저녁의 석양 잔관
나를 위로해주오.
곧 날이 어두워진 시간에
나를 혼자 두지 마오.
만산홍엽[滿山紅葉]이던 이 장대한 산맥이
지금 만년설산[萬年雪山]이 되었으니
밤을 밝혀주는 월광 아래에 앉아
설산경[雪山經 ]을 감상해보자
-사진: Sor
May be an image of sky and nature
Lalin Vanny and SoPhoan Pho
3 Comments
Like
Comment
Share

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Image
ខ្លួនទីពឺងខ្លួន “អត្តាហិ អតនោនាថោ” អ្នកប្រាកដជាធ្លាប់លឺឃ្លាមួយនេះដែលៗ(?)ច្រើនដងម កហើយ។ និយាយឪ្យស្រួលស្តាប់ទៅ ឃ្លានេះគឺឃ្លាដែលជនជាតិខ្មែរយើងតែងនិយាយថា “ខ្លួនទីពឹងខ្លួន” នេះឯង ដែលនៅក្នុងរឿងកុលាបប៉ៃលិនឪពុករបស់ចៅចិត្របានផ្តែផ្តាំទុកជាបណ្តាំចុងក្រោយចំពោះកូន។ ពិតមែនណាស់យើងរស់សព្វថ្ងៃនេះគ្មាននរណាក្រៅពីខ្លួនយើងទេដែលស្គាល់់ខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ ហើយភាគច្រើនមានតែខ្លួនយើងផ្ទាល់ខ្លួនទេដែលអាចជួយខ្លួនឯងបាន។​ ប៉ុន្តែតើយើងខ្លួនមួយរូបមួយនេះត្រូវពឹងពាក់តែខ្លួនយើងតែម្នាក់ឯងបានរហូតនេះឬយ៉ាងណា? មនុស្សយើងកើតមកនៅលើផែនដីនេះតែងតែជួបទុក្ខជួបបញ្ហាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងតាំងតែពីយំង៉ាមករហូតដល់ដង្ហើមផ្ទើតៗចុងក្រោយ គ្មាននរណាអាចចៀសផុតអំពីបញ្ហានិងសេចក្តីទុក្ខសោកសៅហ្មងនេះឡើយ។ សូម្បីតែព្រះអរហន្តទាំងឡាយក៏នៅតែមានទូក្ខមានបញ្ហាទៅតាមកម្មតាមអំពើរៀងៗខ្លួន។ រូបកាយខ្ញុំនេះក៏មិនខុសពីអ្នកដ៏ទៃឡើយ។ ប​ញ្ហាតែងតែមកយារយីជ្រៀតជ្រែកជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃជានិច្ច។ មានពេលមួយខ្ញុំបានទៅជាយក្រុងដើម្បីលំហែអារម្មណ៍ពីភាពរញ៉ែរញ៉ៃរបស់ទីក្រុង ហើយក៏ដើម្បីប្រើពេលវេលាត្រិះរិះពិចារណានូវដំណោះស្រាយបញ្ហាជីវិតផ្សេងៗ។ លុះពិចារណាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងហើយ ព្រះសុរិយាក៏បន្ទាបព្រះកាយាយ...
Read more

ខ្ញុំក្រ

ខ្ញុំក្រមែនពិត ខ្ញុំ​មាន​គំនិត​ ខ្ញុំ​គិត​ខ្ញុំ​គូរ​ ខ្ញុំ​រៀន​ខ្ញុំ​សូត្រ​ ខ្ញុំ​ស្រូត​ខ្ញុំ​មូរ​ គោរព​កោតគ្រូ គំរូ​សិក្សា​។ ខ្ញុំក្រមែនពិត​ ខ្ញុំ​តែងតែ​គិត​ មុននឹងវាចារ ខ្ញុំ​ថ្លឹងខ្ញុំថ្លែង​ ខ្លាចក្រែងឈឺផ្សា​ ទោះក្រ​ប៉ុណ្ណា​ ​ ប្រាថ្នាមិនជ្រៀត។ ខ្ញុំក្រមែនពិត​ និយាយការពិត​ មិនផិតក្បត់ញាតិ ខ្ញុំឱនលំទោន​ មិនព្រមវិវាទ​ មិនបង្អាប់ជាតិ មិនបៀតបៀនគ្នា។ ថ្វីត្បិតខ្ញុំក្រ​ ទ្រព្យខ្ញុំ​កម្រ​ លំអកាយា តែចិត្តសណ្តោស​ ដោយក្តីមេត្តា​ រាប់អានស្នេហា ​ ចិន្តាប្រពៃ។
Read more
Image
  ដើមឈើលើភ្នំ ដើមរដូវស្សាឈានមកដល់ ព្រះភិរុណមិនបង្អង់ទម្លាក់ព្រះកាយាបង្ហូរទឹកភ្លៀងស្ទើររៀងរាល់ថ្ងៃ។ ព្រៃព្រឹក្សា ដើមឈើតូចធំក៏បានរីកលូតលាស់ប្រែជាខៀវខ្ចី រីឯបក្សាបក្សីស្រែកច្រៀងរំពងអបអរទទួលរេដូវថ្មី ដែលជាវេលានៃការរៀបចំសំបុកសម្រប់គ្រួសារថ្មី។ រដូវវស្សានេះ ក៏ជារដូវមួយ ដែលប្រជាជនខ្មែរក្មេងចាស់ប្រុសស្រី ប្រញ៉ាប់ជើងដៃចាប់ផ្តើមធ្វើស្រែចម្ការ ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើការរាជការដូចរូបខ្ញុំ មិនថារដូវប្រាំង រដូវវស្សា តែងតែប្រុងប្រៀបកាយាបម្រើកិច្ចការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាកចុងសប្តាហ៍ ក្រុមគ្រួសារក៏ពិភាក្សាគ្នាថា គួរតែទៅដើរកម្សាន្តនៅឧទ្យានជាតិគីរិរម្យ ជាទីដែលស្អាតអស្ចារ្យនារដូវស្សានេះ ដើម្បីសម្រាកលំហែពីការងារលំហែកាយាបានម្តង។ ស្រេចគ្នាហើយ ក៏ទាញឡានបើកបោលឡើងទៅផ្លូវល្បឿនលឿនសំដៅទៅច្រកត្រែងត្រយឹង ដើម្បីបន្តឡើងទៅលើកំពូលភ្នំគីរីរម្យដែលជាទិសដៅកម្សាន្តរបស់ពួកយើង។ នៅអមសងខាងវិថី រក្ខា និងព្រឹក្សាលតាវល្លិដុះដេរដាសលើដៃ បង្កើតជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពខៀវខ្ចី សណ្តំដួងហរទ័យេជនត្រាចរលើដងវិថីឱ្យលង់លក់ទៅក្នុងមន្តស្នេហ៍របស់ធម្មជាតិ។​ គយគន់ទេសភាពតាមដងផ្លូវមិនយូរប៉ុន្មាន រថ(?) ក៏បានឡើងមកដល់លើខ្នងភ្នំគីរីរម្យដែលមានដើមស្រ...
Read more