Skip to main content

ប្រណី

 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Image
ខ្លួនទីពឺងខ្លួន “អត្តាហិ អតនោនាថោ” អ្នកប្រាកដជាធ្លាប់លឺឃ្លាមួយនេះដែលៗ(?)ច្រើនដងម កហើយ។ និយាយឪ្យស្រួលស្តាប់ទៅ ឃ្លានេះគឺឃ្លាដែលជនជាតិខ្មែរយើងតែងនិយាយថា “ខ្លួនទីពឹងខ្លួន” នេះឯង ដែលនៅក្នុងរឿងកុលាបប៉ៃលិនឪពុករបស់ចៅចិត្របានផ្តែផ្តាំទុកជាបណ្តាំចុងក្រោយចំពោះកូន។ ពិតមែនណាស់យើងរស់សព្វថ្ងៃនេះគ្មាននរណាក្រៅពីខ្លួនយើងទេដែលស្គាល់់ខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ ហើយភាគច្រើនមានតែខ្លួនយើងផ្ទាល់ខ្លួនទេដែលអាចជួយខ្លួនឯងបាន។​ ប៉ុន្តែតើយើងខ្លួនមួយរូបមួយនេះត្រូវពឹងពាក់តែខ្លួនយើងតែម្នាក់ឯងបានរហូតនេះឬយ៉ាងណា? មនុស្សយើងកើតមកនៅលើផែនដីនេះតែងតែជួបទុក្ខជួបបញ្ហាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងតាំងតែពីយំង៉ាមករហូតដល់ដង្ហើមផ្ទើតៗចុងក្រោយ គ្មាននរណាអាចចៀសផុតអំពីបញ្ហានិងសេចក្តីទុក្ខសោកសៅហ្មងនេះឡើយ។ សូម្បីតែព្រះអរហន្តទាំងឡាយក៏នៅតែមានទូក្ខមានបញ្ហាទៅតាមកម្មតាមអំពើរៀងៗខ្លួន។ រូបកាយខ្ញុំនេះក៏មិនខុសពីអ្នកដ៏ទៃឡើយ។ ប​ញ្ហាតែងតែមកយារយីជ្រៀតជ្រែកជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃជានិច្ច។ មានពេលមួយខ្ញុំបានទៅជាយក្រុងដើម្បីលំហែអារម្មណ៍ពីភាពរញ៉ែរញ៉ៃរបស់ទីក្រុង ហើយក៏ដើម្បីប្រើពេលវេលាត្រិះរិះពិចារណានូវដំណោះស្រាយបញ្ហាជីវិតផ្សេងៗ។ លុះពិចារណាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងហើយ ព្រះសុរិយាក៏បន្ទាបព្រះកាយាយ...
Read more
Image
  ដើមឈើលើភ្នំ ដើមរដូវស្សាឈានមកដល់ ព្រះភិរុណមិនបង្អង់ទម្លាក់ព្រះកាយាបង្ហូរទឹកភ្លៀងស្ទើររៀងរាល់ថ្ងៃ។ ព្រៃព្រឹក្សា ដើមឈើតូចធំក៏បានរីកលូតលាស់ប្រែជាខៀវខ្ចី រីឯបក្សាបក្សីស្រែកច្រៀងរំពងអបអរទទួលរេដូវថ្មី ដែលជាវេលានៃការរៀបចំសំបុកសម្រប់គ្រួសារថ្មី។ រដូវវស្សានេះ ក៏ជារដូវមួយ ដែលប្រជាជនខ្មែរក្មេងចាស់ប្រុសស្រី ប្រញ៉ាប់ជើងដៃចាប់ផ្តើមធ្វើស្រែចម្ការ ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើការរាជការដូចរូបខ្ញុំ មិនថារដូវប្រាំង រដូវវស្សា តែងតែប្រុងប្រៀបកាយាបម្រើកិច្ចការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាកចុងសប្តាហ៍ ក្រុមគ្រួសារក៏ពិភាក្សាគ្នាថា គួរតែទៅដើរកម្សាន្តនៅឧទ្យានជាតិគីរិរម្យ ជាទីដែលស្អាតអស្ចារ្យនារដូវស្សានេះ ដើម្បីសម្រាកលំហែពីការងារលំហែកាយាបានម្តង។ ស្រេចគ្នាហើយ ក៏ទាញឡានបើកបោលឡើងទៅផ្លូវល្បឿនលឿនសំដៅទៅច្រកត្រែងត្រយឹង ដើម្បីបន្តឡើងទៅលើកំពូលភ្នំគីរីរម្យដែលជាទិសដៅកម្សាន្តរបស់ពួកយើង។ នៅអមសងខាងវិថី រក្ខា និងព្រឹក្សាលតាវល្លិដុះដេរដាសលើដៃ បង្កើតជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពខៀវខ្ចី សណ្តំដួងហរទ័យេជនត្រាចរលើដងវិថីឱ្យលង់លក់ទៅក្នុងមន្តស្នេហ៍របស់ធម្មជាតិ។​ គយគន់ទេសភាពតាមដងផ្លូវមិនយូរប៉ុន្មាន រថ(?) ក៏បានឡើងមកដល់លើខ្នងភ្នំគីរីរម្យដែលមានដើមស្រ...
Read more

미안함과고마움

  #미안함과고마움 #불공평한우리사회 ​ 살아가면서 정말 아주 많은 일들이 생긴다. 슬픈 일을 겪기도 하고 행복한 일이 찾아오기도 한다. 가끔은 불운한 일이 발생하기도 하고 어쩌다가 또 운수 좋은 날이 오기도 한다. 그러나 종종 괴이한 일이 생기기도 한다. 누군가에게는 행복한 일이지만 나에게는 슬픈 일, 또는 나에게는 미안한 일이지만 누군가에게는 고마운 일. 가끔 이런 불공평한 일이 발생한다는 말이다. 나는 요즘 어느 대학교의 산업위생 연구실에서 지내고 있다. 우리 연구실에는네 명의 한국인과 외국인인 나, 같이 근무하고 있다. 선배들이 나에게 아주 친절하다. 내가 도움이 필요할 때 즉시 도와주시고 유학 생활이 힘들 때도 늘 망설임없이 도와주신다. 나에게는 참 고마운 일이다. ​ 어느날, 아침부터 불청객이 우리 연구실에 찾아왔다. 그 불청객은 장수말벌만큼이나 아주 큰 파리였다. 언제 들어왔는지도 모르겠고 내가 연구실에 들어오는 그 순간부터 보였다. 하루 종일 잉잉대면서 연구실 여기저기구석구석에 날아다녔다. 한 선배가 그 불청객 때문에 집중을 못하셨다. 그래도 그 파리가 너무 높이 날아 다니는 바람에 잡을래야 잡을 수가 없었다. 아마도 그 파리가 나를 비웃으면서 행복하게 날아다녔을지도 모른다. ​ 점심 후, 내 옆자리에 앉는 여자 후배(?)가 방과 후 연구실에 들어왔다. 늘 그랬듯이 들어오자마자 선배들에게 빙긋 미소 지으면서 인사를 하였다. 그리고서는 자리에 앉았다. 불청객도 아직 연구실에서 나가지는 않았다. 사라졌다가 어느 순간 갑가지 잉잉대면서 날아다니기 시작했다. 정말 행복하게 날아다니는지, 무서워하면서 날아다니는지, 아니면 탈출구를 찾아다니는지, 그것을 아무도 몰랐다. 우리는 그 파리가 빨리 여기서 떠났으면 하는 바람이었다. 날아다니다가 피곤한 건지, 갑자기 내 후배 테이블에 멈춰 쉬고 있었다. 후배가 그 파리를 발견하자마자 깜짝 놀라 후다닥 자리에서 뛰어나왔다. 무슨 일이 생겼길래 저렇게까지 뛰었다는 궁금증이 생겨 나는 한발 후배 자리로 다가갔...
Read more