ឆ្លងកាត់វាលមួយទៅ Über die Felder

 ឆ្លងកាត់វាលមួយទៅ

Über die Felder

អ្នកនិពន្ធ៖ហែរម៉ាន ហេស្សេ (HERMANN HESSE)
បកប្រែ៖​ ខ្វាតប៊ុនរ័ត្ន

ពពកហោះកាត់លើវេហា
លុះដើរឆ្លងកាត់វាលទៅ វាយោរបោកបក់ប៉ះកាយា
ក៏ដើរត្រាច់ចរយាត្រា ឆ្លងកាត់វាលមួយទៀតទៅត្រើយ
ឳ!​ អ្នកម្តាយកូនអើយ ជិវិកកូនវង្វេងធ្លាក់ចូលរណ្តៅហើយ។

ស្លឹកឈើក៏ហើរជ្រុះមកលើកេសា
បក្សីបក្សាទ្រហោយំរពងលើមែកព្រឹក្សា
ឳស្រុកកំណើតខ្ញុំអើយអ្នកនៅឯណា
ឬនៅម្ខាងបុព្វតាដ៏សែនឆ្ងាយនោះណី?

សម្រាយ：
ពពក​=វត្ថុ​បាំង​បិទ​សុរិយា​ដែល​ជា​ឧបសគ្គ​នៃ​ពន្លឺ​ជះ​មក​លេី​ផែនដី​ដី​
វា​យោ​：ភាព​ឯកា​ កេីត​ទុក​+្ខពព្រួយ​
វាល​：ទី​ដែល​គ្មាន​គោល​ដៅ​ គ្មាន​កោះ​គ្មាន​ត្រេីយ​ធ្វើ​អោយ​វង្វេង​
រណ្ដៅ​：ទី​ដែល​ធ្វើ​អោយ​ជាប់​គាំង​ ជីវិត​ត្រូវ​ធ្លាក់​ដល់​សូន្យ​
ស្លឹកឈើ​ហេីរ​:​ ជីវិត​រសាត់​អណ្ដែត​តាម​ខ្យល់​មិន​ដឹង​ធ្លាក់​ដល់​ដី​ពេល​ណា
បក្សី​យំ​：​សម្រែក​របស់​កវី​ដែល​កំពុង​វង្វេង​នៅ​វាល​ដែល​គ្មាន​ភូមិ​ស្រុក​
ស្រុក​កំណើត​：ទី​ដែល​កវី​ប្រាថ្នា​ចង់​ទៅ​ ក្តី​សុបិន​ឬគោល​ដៅ​

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Image
ខ្លួនទីពឺងខ្លួន “អត្តាហិ អតនោនាថោ” អ្នកប្រាកដជាធ្លាប់លឺឃ្លាមួយនេះដែលៗ(?)ច្រើនដងម កហើយ។ និយាយឪ្យស្រួលស្តាប់ទៅ ឃ្លានេះគឺឃ្លាដែលជនជាតិខ្មែរយើងតែងនិយាយថា “ខ្លួនទីពឹងខ្លួន” នេះឯង ដែលនៅក្នុងរឿងកុលាបប៉ៃលិនឪពុករបស់ចៅចិត្របានផ្តែផ្តាំទុកជាបណ្តាំចុងក្រោយចំពោះកូន។ ពិតមែនណាស់យើងរស់សព្វថ្ងៃនេះគ្មាននរណាក្រៅពីខ្លួនយើងទេដែលស្គាល់់ខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ ហើយភាគច្រើនមានតែខ្លួនយើងផ្ទាល់ខ្លួនទេដែលអាចជួយខ្លួនឯងបាន។​ ប៉ុន្តែតើយើងខ្លួនមួយរូបមួយនេះត្រូវពឹងពាក់តែខ្លួនយើងតែម្នាក់ឯងបានរហូតនេះឬយ៉ាងណា? មនុស្សយើងកើតមកនៅលើផែនដីនេះតែងតែជួបទុក្ខជួបបញ្ហាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងតាំងតែពីយំង៉ាមករហូតដល់ដង្ហើមផ្ទើតៗចុងក្រោយ គ្មាននរណាអាចចៀសផុតអំពីបញ្ហានិងសេចក្តីទុក្ខសោកសៅហ្មងនេះឡើយ។ សូម្បីតែព្រះអរហន្តទាំងឡាយក៏នៅតែមានទូក្ខមានបញ្ហាទៅតាមកម្មតាមអំពើរៀងៗខ្លួន។ រូបកាយខ្ញុំនេះក៏មិនខុសពីអ្នកដ៏ទៃឡើយ។ ប​ញ្ហាតែងតែមកយារយីជ្រៀតជ្រែកជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃជានិច្ច។ មានពេលមួយខ្ញុំបានទៅជាយក្រុងដើម្បីលំហែអារម្មណ៍ពីភាពរញ៉ែរញ៉ៃរបស់ទីក្រុង ហើយក៏ដើម្បីប្រើពេលវេលាត្រិះរិះពិចារណានូវដំណោះស្រាយបញ្ហាជីវិតផ្សេងៗ។ លុះពិចារណាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងហើយ ព្រះសុរិយាក៏បន្ទាបព្រះកាយាយ...
Read more

ខ្ញុំក្រ

ខ្ញុំក្រមែនពិត ខ្ញុំ​មាន​គំនិត​ ខ្ញុំ​គិត​ខ្ញុំ​គូរ​ ខ្ញុំ​រៀន​ខ្ញុំ​សូត្រ​ ខ្ញុំ​ស្រូត​ខ្ញុំ​មូរ​ គោរព​កោតគ្រូ គំរូ​សិក្សា​។ ខ្ញុំក្រមែនពិត​ ខ្ញុំ​តែងតែ​គិត​ មុននឹងវាចារ ខ្ញុំ​ថ្លឹងខ្ញុំថ្លែង​ ខ្លាចក្រែងឈឺផ្សា​ ទោះក្រ​ប៉ុណ្ណា​ ​ ប្រាថ្នាមិនជ្រៀត។ ខ្ញុំក្រមែនពិត​ និយាយការពិត​ មិនផិតក្បត់ញាតិ ខ្ញុំឱនលំទោន​ មិនព្រមវិវាទ​ មិនបង្អាប់ជាតិ មិនបៀតបៀនគ្នា។ ថ្វីត្បិតខ្ញុំក្រ​ ទ្រព្យខ្ញុំ​កម្រ​ លំអកាយា តែចិត្តសណ្តោស​ ដោយក្តីមេត្តា​ រាប់អានស្នេហា ​ ចិន្តាប្រពៃ។
Read more
Image
  ដើមឈើលើភ្នំ ដើមរដូវស្សាឈានមកដល់ ព្រះភិរុណមិនបង្អង់ទម្លាក់ព្រះកាយាបង្ហូរទឹកភ្លៀងស្ទើររៀងរាល់ថ្ងៃ។ ព្រៃព្រឹក្សា ដើមឈើតូចធំក៏បានរីកលូតលាស់ប្រែជាខៀវខ្ចី រីឯបក្សាបក្សីស្រែកច្រៀងរំពងអបអរទទួលរេដូវថ្មី ដែលជាវេលានៃការរៀបចំសំបុកសម្រប់គ្រួសារថ្មី។ រដូវវស្សានេះ ក៏ជារដូវមួយ ដែលប្រជាជនខ្មែរក្មេងចាស់ប្រុសស្រី ប្រញ៉ាប់ជើងដៃចាប់ផ្តើមធ្វើស្រែចម្ការ ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើការរាជការដូចរូបខ្ញុំ មិនថារដូវប្រាំង រដូវវស្សា តែងតែប្រុងប្រៀបកាយាបម្រើកិច្ចការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាកចុងសប្តាហ៍ ក្រុមគ្រួសារក៏ពិភាក្សាគ្នាថា គួរតែទៅដើរកម្សាន្តនៅឧទ្យានជាតិគីរិរម្យ ជាទីដែលស្អាតអស្ចារ្យនារដូវស្សានេះ ដើម្បីសម្រាកលំហែពីការងារលំហែកាយាបានម្តង។ ស្រេចគ្នាហើយ ក៏ទាញឡានបើកបោលឡើងទៅផ្លូវល្បឿនលឿនសំដៅទៅច្រកត្រែងត្រយឹង ដើម្បីបន្តឡើងទៅលើកំពូលភ្នំគីរីរម្យដែលជាទិសដៅកម្សាន្តរបស់ពួកយើង។ នៅអមសងខាងវិថី រក្ខា និងព្រឹក្សាលតាវល្លិដុះដេរដាសលើដៃ បង្កើតជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពខៀវខ្ចី សណ្តំដួងហរទ័យេជនត្រាចរលើដងវិថីឱ្យលង់លក់ទៅក្នុងមន្តស្នេហ៍របស់ធម្មជាតិ។​ គយគន់ទេសភាពតាមដងផ្លូវមិនយូរប៉ុន្មាន រថ(?) ក៏បានឡើងមកដល់លើខ្នងភ្នំគីរីរម្យដែលមានដើមស្រ...
Read more