ច្រាំងសមុទ្យ

 ច្រាំងសមុទ្រ

រលកសមុទ្រ បក់ទៅមិនផុត​ ច្រាំងសមុទ្រឡើយ
បោកមកមិនឈប់ មិនសោះកន្តើយ ទោះថ្ងៃលិចហើយ
​​​​​​​​​​​​​ ក៏មិនប្រណី។
អាសូរតែច្រាំង ទោះមានកំហឹង ក៏មិនអាចស្តី
ជាច្បាប់ធម្មជាតិ មិនអាចសំចី តវាសម្តី
ឲ្យប្រណីបាន។
ច្រាំងនេះកម្មណាស់ ក្រាស់អើយសែន​ក្រាស់ វាស់វែងពុំបាន
រលកបោកខ្លួនហើយ ក៏កម្មតាមដាន រលកតិរច្ឆាន
តាមរំខានខ្លួន។
បោកមិនអស់ចិត្ត ទម្លាក់បំផិត បន្ថែមចំនួន
សំរាមសមុទ្រ ដេញតាមអង្រួន ឳ!កម្មមាសស្ងួន
ម្តេចតាមប្រហារ?
សែនអាសូរក្រៃ ទោះគេក្រលៃ ថាច្រាំងមុសា
ក៏មិនប្រកែក ប្រឆាំងតវ៉ា ទទួលវាសនា
ទេវតាកំណត់។ 

ឳ!ច្រាំងទាំងឡាយ ត្បិតគេនែបខាយ ក៏ច្រាំងអត់ធ្មត់
អត់ទ្រាំតស៊ូ ដើម្បីរួចផុត ច្រាំងសែនតក់ស្លុត
ព្រោះគេនៅប្រហារ។
គេលែងគេសើច ផ្ទះអស់សំណើច សប្បាយកាយា
ឯច្រាំងនេះវិញ ស្ទើរខ្លោចឳរា តើមាននរណា
ស្រាយបញ្ហថ្លៃ?
សប្បាយរួចហើយ ​ក៏គេព្រងើយ ចាកចោលទីទៃ
គេទុកបន្សល់ បន្ថែមកម្មថ្មី សំរាមចរណៃ
​​ ពាសពេញដីដា។
កម្មអើយសែនកម្ម ខំប្រឺងប្រចាំ ប្រឆាំងវាសនា
ច្រាំងសែនឈឺចាប់ ក្តុកក្តួលពើតផ្សា តើមាននរណា
​ ​សោកាជាងច្រាំង?
ឳ!អ្នកទាំងពួង អ្នកត្រូវដឹងផង ថាកាយាច្រាំង
រងកម្មជាងអ្នក​ ព្រោះគ្មានកម្លាំង​​ តែអ្នកវិញខ្លាំង
​​​​​​​ តតាំងវាសនា។

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Image
ខ្លួនទីពឺងខ្លួន “អត្តាហិ អតនោនាថោ” អ្នកប្រាកដជាធ្លាប់លឺឃ្លាមួយនេះដែលៗ(?)ច្រើនដងម កហើយ។ និយាយឪ្យស្រួលស្តាប់ទៅ ឃ្លានេះគឺឃ្លាដែលជនជាតិខ្មែរយើងតែងនិយាយថា “ខ្លួនទីពឹងខ្លួន” នេះឯង ដែលនៅក្នុងរឿងកុលាបប៉ៃលិនឪពុករបស់ចៅចិត្របានផ្តែផ្តាំទុកជាបណ្តាំចុងក្រោយចំពោះកូន។ ពិតមែនណាស់យើងរស់សព្វថ្ងៃនេះគ្មាននរណាក្រៅពីខ្លួនយើងទេដែលស្គាល់់ខ្លួនឯងច្បាស់ហើយ ហើយភាគច្រើនមានតែខ្លួនយើងផ្ទាល់ខ្លួនទេដែលអាចជួយខ្លួនឯងបាន។​ ប៉ុន្តែតើយើងខ្លួនមួយរូបមួយនេះត្រូវពឹងពាក់តែខ្លួនយើងតែម្នាក់ឯងបានរហូតនេះឬយ៉ាងណា? មនុស្សយើងកើតមកនៅលើផែនដីនេះតែងតែជួបទុក្ខជួបបញ្ហាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងតាំងតែពីយំង៉ាមករហូតដល់ដង្ហើមផ្ទើតៗចុងក្រោយ គ្មាននរណាអាចចៀសផុតអំពីបញ្ហានិងសេចក្តីទុក្ខសោកសៅហ្មងនេះឡើយ។ សូម្បីតែព្រះអរហន្តទាំងឡាយក៏នៅតែមានទូក្ខមានបញ្ហាទៅតាមកម្មតាមអំពើរៀងៗខ្លួន។ រូបកាយខ្ញុំនេះក៏មិនខុសពីអ្នកដ៏ទៃឡើយ។ ប​ញ្ហាតែងតែមកយារយីជ្រៀតជ្រែកជីវិតរស់នៅប្រចាំថ្ងៃជានិច្ច។ មានពេលមួយខ្ញុំបានទៅជាយក្រុងដើម្បីលំហែអារម្មណ៍ពីភាពរញ៉ែរញ៉ៃរបស់ទីក្រុង ហើយក៏ដើម្បីប្រើពេលវេលាត្រិះរិះពិចារណានូវដំណោះស្រាយបញ្ហាជីវិតផ្សេងៗ។ លុះពិចារណាសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងហើយ ព្រះសុរិយាក៏បន្ទាបព្រះកាយាយ...
Read more

ខ្ញុំក្រ

ខ្ញុំក្រមែនពិត ខ្ញុំ​មាន​គំនិត​ ខ្ញុំ​គិត​ខ្ញុំ​គូរ​ ខ្ញុំ​រៀន​ខ្ញុំ​សូត្រ​ ខ្ញុំ​ស្រូត​ខ្ញុំ​មូរ​ គោរព​កោតគ្រូ គំរូ​សិក្សា​។ ខ្ញុំក្រមែនពិត​ ខ្ញុំ​តែងតែ​គិត​ មុននឹងវាចារ ខ្ញុំ​ថ្លឹងខ្ញុំថ្លែង​ ខ្លាចក្រែងឈឺផ្សា​ ទោះក្រ​ប៉ុណ្ណា​ ​ ប្រាថ្នាមិនជ្រៀត។ ខ្ញុំក្រមែនពិត​ និយាយការពិត​ មិនផិតក្បត់ញាតិ ខ្ញុំឱនលំទោន​ មិនព្រមវិវាទ​ មិនបង្អាប់ជាតិ មិនបៀតបៀនគ្នា។ ថ្វីត្បិតខ្ញុំក្រ​ ទ្រព្យខ្ញុំ​កម្រ​ លំអកាយា តែចិត្តសណ្តោស​ ដោយក្តីមេត្តា​ រាប់អានស្នេហា ​ ចិន្តាប្រពៃ។
Read more
Image
  ដើមឈើលើភ្នំ ដើមរដូវស្សាឈានមកដល់ ព្រះភិរុណមិនបង្អង់ទម្លាក់ព្រះកាយាបង្ហូរទឹកភ្លៀងស្ទើររៀងរាល់ថ្ងៃ។ ព្រៃព្រឹក្សា ដើមឈើតូចធំក៏បានរីកលូតលាស់ប្រែជាខៀវខ្ចី រីឯបក្សាបក្សីស្រែកច្រៀងរំពងអបអរទទួលរេដូវថ្មី ដែលជាវេលានៃការរៀបចំសំបុកសម្រប់គ្រួសារថ្មី។ រដូវវស្សានេះ ក៏ជារដូវមួយ ដែលប្រជាជនខ្មែរក្មេងចាស់ប្រុសស្រី ប្រញ៉ាប់ជើងដៃចាប់ផ្តើមធ្វើស្រែចម្ការ ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើការរាជការដូចរូបខ្ញុំ មិនថារដូវប្រាំង រដូវវស្សា តែងតែប្រុងប្រៀបកាយាបម្រើកិច្ចការជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាកចុងសប្តាហ៍ ក្រុមគ្រួសារក៏ពិភាក្សាគ្នាថា គួរតែទៅដើរកម្សាន្តនៅឧទ្យានជាតិគីរិរម្យ ជាទីដែលស្អាតអស្ចារ្យនារដូវស្សានេះ ដើម្បីសម្រាកលំហែពីការងារលំហែកាយាបានម្តង។ ស្រេចគ្នាហើយ ក៏ទាញឡានបើកបោលឡើងទៅផ្លូវល្បឿនលឿនសំដៅទៅច្រកត្រែងត្រយឹង ដើម្បីបន្តឡើងទៅលើកំពូលភ្នំគីរីរម្យដែលជាទិសដៅកម្សាន្តរបស់ពួកយើង។ នៅអមសងខាងវិថី រក្ខា និងព្រឹក្សាលតាវល្លិដុះដេរដាសលើដៃ បង្កើតជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពខៀវខ្ចី សណ្តំដួងហរទ័យេជនត្រាចរលើដងវិថីឱ្យលង់លក់ទៅក្នុងមន្តស្នេហ៍របស់ធម្មជាតិ។​ គយគន់ទេសភាពតាមដងផ្លូវមិនយូរប៉ុន្មាន រថ(?) ក៏បានឡើងមកដល់លើខ្នងភ្នំគីរីរម្យដែលមានដើមស្រ...
Read more